Week 2 — De eerste lessen

Dit is deel 2 van mijn "Road to Hyrox" serie. Elke week schrijf ik eerlijk op hoe de voorbereiding gaat — de goede én de slechte kanten. Geen highlight reel, gewoon de werkelijkheid.

Alle zeven sessies gedaan. Op papier een perfecte week. En eerlijk gezegd: de meeste trainingen voelden ook goed. Sommige zelfs sneller dan het programma voorschreef. Maar papier is geduldig. Mijn benen zijn dat een stuk minder.

Sneller dan gepland — maar tegen welke prijs?

Het viel me op dat ik bij meerdere sessies iets onder de geplande tijden zat. Op de roeier, bij de circuits, zelfs bij de wall balls. Op zich fijn, want het betekent dat de basis er is. Maar ik merk ook dat ik de neiging heb om te pushen waar het plan zegt dat ik rustig moet blijven. En dat is precies het soort fout waar je later in de voorbereiding voor betaalt.

Het plan is er niet voor niets. De komende weken gaat de intensiteit omhoog — en dan moet er nog ruimte zijn om te groeien. Ik ga proberen om de geplande tijden meer als plafond te zien in plaats van als uitdaging.

Hardlopen: de eerlijke spiegel

Van alle sessies is het hardlopen nog steeds het meest confronterend. Niet omdat ik niet kan lopen — het lukt wel — maar mijn hartslag schiet omhoog. Waar ik in zone 2 zou moeten zitten, beland ik al snel in zone 3 of hoger. En dat bij een tempo dat ik eerlijk gezegd best langzaam vind.

Het is frustrerend. Je wilt sneller, je voelt dat je benen het aankunnen, maar je hart zegt nee. Dit is precies het verschil tussen krachtsporters en lopers: mijn spieren zijn gewend aan zware belasting, maar mijn cardiovasculaire systeem is dat gewoon niet.

Daar is maar één oplossing voor: geduld en kilometers maken. Die aerobe basis bouw je niet in twee weken op. Ik ga de hartslag accepteren zoals hij is en focussen op consistentie in plaats van tempo.

Wall balls: de eerste doorbraak

Goed nieuws: de wall balls beginnen te klikken. Vorige week was het nog aftasten, deze week heb ik series van 25 herhalingen gedaan en dat ging redelijk soepel. De beweging voelt natuurlijker. Het ritme van vangen, zakken, gooien begint erin te slijten.

Honderd herhalingen achter elkaar is nog een ander verhaal — daar ga ik de komende weken naartoe werken. Maar het feit dat 25 achter elkaar nu lukt zonder dat mijn schouders in brand staan, is vooruitgang. Ik neem het.

Sled push: check. Sled pull: nog niet.

Deze week voor het eerst serieus de sled push gedaan. En dat was een eye-opener. Het is een compleet andere inspanning dan wat ik gewend ben van squats of leg press. De combinatie van duwen, grip, lichaamspositie en het feit dat je niet kunt pauzeren halverwege een baan — dat is zwaar op een manier die ik niet had verwacht.

De sled pull heb ik deze week niet kunnen doen. Niet beschikbaar in de gym waar ik die dag trainde. Wel extra aandacht besteed aan bovenlichaam trekbewegingen tijdens de upper body sessie — rows, face pulls, cable pulls. Niet hetzelfde als een daadwerkelijke sled pull, maar het is in ieder geval geen verwaarloosde spiergroep.

Vermoeide benen en de slaapfactor

Iets wat ik niet had voorzien: bijna elke dag van mijn schema belast mijn benen. Hardlopen, squats, lunges, sled push, wall balls — het is allemaal beenwerk in verschillende vormen. Mijn bovenbenen waren deze week vrijwel continu vermoeid. Niet geblesseerd, niet pijnlijk, maar gewoon moe. Dat constante gevoel van zwaarte bij elke trap die je oploopt.

En dan speelt slaap een grotere rol dan ik dacht. Een paar nachten sliep ik matig — te laat naar bed, onrustig geslapen. En je merkt het direct. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. De motivatie om die loopband op te stappen is er dan gewoon een stuk minder. Ik heb het wel gedaan, maar het kostte meer wilskracht dan normaal.

Lichter worden helpt

Naast het trainen let ik ook op mijn voeding. Geen crashdieet, gewoon bewuster eten en iets minder calorieën binnenkrijgen. En het werkt: ik ben al wat afgevallen. Het is niet spectaculair, maar ik merk het wel. Bij het lopen vooral. Elke kilo minder is minder ballast over 8 kilometer — en die 8 kilometer zijn al zwaar genoeg.

Het is een balans. Ik wil genoeg eten om de trainingen te ondersteunen, maar ook lichter worden zodat het hardlopen makkelijker wordt. Tot nu toe voelt die balans goed. Ik let op, zonder dat het een obsessie wordt.

Week 2: de tussenstand

Als ik eerlijk ben, voel ik me na twee weken meer atleet-in-wording dan fitnessbezoeker. Dat klinkt misschien overdreven, maar er is echt een verschil. Ik denk na over herstel. Over slaap. Over wat ik eet en waarom. Over hoe een sessie bijdraagt aan iets wat over tien weken gaat gebeuren. Dat had ik eerder niet.

Tegelijkertijd ben ik eerlijk: het hardlopen is een project, mijn benen zijn vermoeid en ik moet beter slapen. Maar het gaat de goede kant op. Twee weken, veertien sessies, nul gemiste trainingen. Daar bouw ik op verder.

Volgende week: de sled pull moet eraan geloven. En ik wil voor het eerst een langere aaneengesloten loop doen — geen intervallen, gewoon kilometers maken. Benieuwd hoe dat gaat met deze benen.